banner

Opgeven
is geen
optie
    


Blog

Joyce: Wat een berg!?

maandag 3 juni

Een lach en een traan, vallen en opstaan, blauwe plekken en materiaalpech. De eerste dagen Alpe d’HuZes bestaan voor het team BIG Challenge Agrio Uitgeverij uit alle voorgaande ingrediënten. Maar vooral heel veel gezelligheid en saamhorigheid!

Sinds zondagavond zijn alle fietsers uit het team aanwezig op ‘de grote bult’. Voor de allemaal was de eerste kennismaking met de Alpe d’Huez op z’n zachtst gezegd indrukwekkend. En nog enigszins onvoorstelbaar dat wij die enorme helling met de fiets op moeten.

Maandagmiddag de eerste bergkilometers gemaakt door een klein stuk af te dalen en vanaf bocht 4 omhoog te fietsen. Ieder op z’n eigen tempo en de één met meer stops dan de ander. We zijn allemaal boven gekomen. Voor Lianne was de eerste ervaring met de berg hard. Twee keer viel ze om, doordat ze haar voet niet uit het pedaal kreeg. Resultaat; twee blauwe dijbenen, een dikke enkel en een dikke hand. Maar ondanks dat gaat ze donderdag, zonder klikpedalen, de strijd met de berg aan… bocht voor bocht.

Na de eerste ronde vanaf bocht vier besloten een aantal teamleden helemaal af te dalen en drie anderen besloten af te dalen tot bocht 7. In de afdaling was er pech voor Joyce. Een klapband achter zorgde ervoor dat het fietsen er voor de maandag op zat. De rest kwam heelhuids weer boven bij de appartementen. De één positief over de prestatie, de ander onderweg hopeloos op zoek geweest naar een kleiner verzet.

De maandag wordt afgesloten met een gezellige borrel samen met een aantal supporters.


Joyce: Onvoorstelbaar

donderdag 2 mei

‘Schat, ik fiets even langs kantoor’, mijn vriend kijkt me verbaasd aan. Die verbaasde blik begrijp ik wel. Een half jaar geleden zou je me dat nooit hebben horen zeggen. Even langs kantoor fietsen. Kantoor is 22 kilometer verderop.

Sinds we op 5 december onze fietsen hebben opgehaald heb ik al heel wat kilometers in de benen. De eerste weken/maanden heb ik voornamelijk binnen moeten trainen, want het voorjaar liet even op zich wachten. Maar de rollerbank staat nu al een poosje te verstoffen naast de kast.

De kilometers buiten beginnen op te lopen. Even naar kantoor voor het afsluiten van MARTIN,  op de fiets naar kantoor voor de teamtraining en ook mijn ‘standaardtrainingsrondje’ wordt ook steeds verder uitgebreid en is dus al lang niet standaard meer. In het begin was het fietsen nog echt een verplichting, inmiddels is het leuk en stap ik met plezier op. Met het zonnetje van de afgelopen dagen beginnen de contouren van het wielershirt op mijn armen zichtbaar te worden. Als het ook maar even kan stap ik op, of neem ik de fiets mee om elders op te stappen. Al is het maar een uurtje, iedere kilometer telt.

Naast het trainen zijn er het afgelopen half jaar ook andere dingen op mijn/ons pad gekomen. Met het idee een glossy uit te brengen, kwamen er gesprekken en verhalen los die ik anders niet gehoord zou hebben. En we hebben zoveel mooie en inspirerende mensen ontmoet. Die kant van onze Alpe d’HuZes deelname had niemand ons kunnen voorspellen, maar is zo ongelooflijk mooi en waardevol.  

Met iedere kilometer en met iedere pagina die we maakten voor de glossy komt dé dag dichterbij. Ik begin het nu toch wel eng te vinden. Waar ben ik aan begonnen…kan ik die berg aan? Als je de Alpe d’Huez nog nooit gezien hebt is het niet voor te stellen hoe het gaat zijn. En toch kijk ik ook enorm uit naar die dag, naar die week. Het zal zwaar worden zowel fysiek als mentaal. Dat heb ik er graag voor over om te voorkomen dat mijn kinderen in de toekomst dierbaren verliezen door kanker. Vanuit mijn omgeving niets anders dan vertrouwen, ik hoop dat ze gelijk hebben!


Patrick: Eltenberg

zondag 7 april

Het was voorspeld; het zou een mooie dag worden! Maar de ochtendstond heeft goud in de mond, waardoor het ‘s ochtends nog best fris was op het fietsje.

Het plan was om weer richting Elten te fietsen om daar de beruchte Eltenberg minimaal vier keer te beklimmen. Bij de voet van de ‘berg’ aangekomen werden we verwelkomd door een ambulance. Onszelf afvragend of die ambulance vanwege onze enthousiaste plannen voor ons aanwezig was, bleek dat er meer activiteit op de Eltenberg plaats vond, namelijk een marathon.

Ondanks dat konden we gelukkig onze plannen wel voortzetten. Na de eerste klim en de daarop volgende afdaling werden we door een Duitse agent gesommeerd te stoppen, vanwege de hardlopers die regelmatig de weg over moesten steken. En zo volgden nog een aantal keer dat hetzelfde tafereel zich voordeed.

Toen we de agent voor de vijfde keer tegen kwamen in de afdaling en ons in het Duits vroeg of we wel helemaal lekker waren, hebben we besloten om het maar bij de vijfde beklimming te laten. Achteraf naar de hoogtemeters te hebben gekeken, bleek dat we nog niet eens één keer de Alpe d'Huez beklommen hebben! Pffffff…


Bram: De wind

dinsdag 2 april 2013

Kijkend door het raam naar het wapperende riet aan de overkant merk ik op dat het akelig weer is. Nederland staat weken lang in het teken van koude en harde wind vanuit het oosten. Ik houd niet van wind en al helemaal niet van koude en harde wind. Dat die wind mij niet zo goed uitkomt vanwege het trainingsdoel voor Alpe d’HuZes maakt de wind blijkbaar niets uit. Die waait gewoon door. Fietsen tegen mijn zin in met harde en koude wind, doorzetten noemen ze dat.

Ik heb soms het gevoel dat de tijd ook met de wind meewaait. De afgelopen maanden zijn zo snel voorbijgegaan dat ik denk dat de tijd inmiddels de aarde rond is gewaaid en in Nederland weer aankomt. Hoe zou dat zijn, dat ik ineens weer terug in de tijd ben? Laten we zeggen een maand. Ongetwijfeld zou ik een aantal dingen anders aangepakt hebben. Met de wetenschap van nu weet ik dat ik nog harder moet trainen voor mijn doel om zes keer de Franse pukkel op te fietsen. Al kijkend door het raam dwaal ik ook af naar verhalen over vroeger die mij wel eens ter ore komen. Dat men een jaar of 50 tot 60 terug enorm veel met de fiets deed. Weer of geen weer, een alternatief was niet voor iedereen voor handen. Dat was ook doorzetten. Land bewerken of de oogst binnen halen. Tegenwoordig bewerk je met een tractor hectares land, vroeger ging het met de hand. Onvoorstelbaar voor een 'jonkie' om te begrijpen hoe intensief het destijds geweest moet zijn. Afzien. In al die tijd is een hoop veranderd. Eigenlijk zouden we met z’n allen eens stil moeten staan bij de dingen die we als mensheid meegemaakt hebben.

Ik kijk naar het wapperende riet en speel met mijn gedachten. Ik wou dat de wind de tijd van tien jaar terug kon brengen. Met de wetenschap van nu


Lianne: Nog 2 maanden,13 dagen, 19 uur, 47 minuten en 23 seconden

vrijdag 22 maart 2013

Nog 2 maanden, 13 dagen, 19 uur, 47 minuten en 23 seconden en dan is het zover.
In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik eind 2012 de beslissing genomen om mee te doen in het bedrijfsteam van Agrio om de beruchte maar o zo bekende  Alpe d’HuZes te gaan beklimmen. Op de fiets. En voor diegenen die mij echt kennen, ik houd niet van fietsen.

Ik ben groot fan van mijn luxe auto, warm, droog, zachte stoel, lekker muziekje. Maar alles is anders sinds mijn beslissing om dit te gaan doen. In de bijkeuken staat een rollerbank met een super mooie (gesponsorde) racefiets erop te pronken, mijn kledingkast heeft inmiddels een apart vak met sport kleding en elk vrij uurtje dat ik heb en dat het droog is (en er geen sneeuw ligt) ben ik te vinden op mijn stalen ros.  Maarten (mijn vriend en grote steun en toeverlaat) kan het bijna niet geloven. In plaats van na een dag werken uitgeblust op de bank neer te ploffen, deel ik mee dat ik nog even 20km ga fietsen omdat ik daar zin in heb…Ik had ook nooit gedacht dat die zin uit mijn mond zou komen. Zo ook velen met mij, want bij de mededeling dat ik ging fietsen voor het goede doel, viel menig mond ver open, gevolgd door hard gelach. Wat ik toch enigszins irriterend vond, ik heb blijkbaar in de afgelopen jaren het imago van sport hater opgebouwd. Lianne en sport gaan niet samen in 1 zin. Maar hoe harder het gelach en ongeloof, hoe meer ik wil bewijzen dat het me gaat lukken.

Alhoewel na het Hoge Mierde incident was ik een heel stuk minder positief. Ik zal jullie deze gezamenlijke trainingsdag in een notendop schetsen:  3 uur fietsen in de zeikregen, net boven nul met wind. Koud, nat en onder de modder, spieren die niet meewerken en met de neus op de feiten worden gedrukt. Ik ben ongetraind. Mijn lieve collega’s geven me om de beurt een Hermannetje (insiders weten dat dit een steuntje in de rug betekent, letterlijk). Tot overmaat van ramp krijg ik een iets te hard Hermannetje, waardoor ik collega Annemarie bijna ram. Ik moet uitwijken en lanceer mijzelf in een grote modderpoel in het weiland naast me. Ik sta nog, maar wel met modder tot aan mijn enkels. Ik sleur mezelf eruit, voel de modder in mijn schoenen klotsen en ga weer door. Nog 2 km te gaan en dan is de eerste stop (35km gefietst, daarna nog dikke 20 te gaan). Een van de heren van de Hoge Mierdense wielerclub die me hebben begeleid zegt “je kunt bij de stop ook beslissen om met de bezemwagen mee te gaan as het niet gaat hoor”, nee zeg ik zonder twijfel,  “opgeven is geen optie” .


Joyce: Appeltje eitje

dinsdag 12 maart 2013

9 maart was het weer tijd voor een BIG Challenge training. Ditmaal een rit over de weg in de omgeving van Hooge Mierde. Op het programma, dat wij ruim een week ervoor ontvingen, stond dat we 50 tot 70 kilometer gingen fietsen....oeps dat heb ik nog niet eerder gedaan. En nu?

Ik heb me gewoon opgegeven en op zaterdag 1 maart de proef op de som genomen. Op de fiets voor een rondje van 50 kilometer. Dan zie je pas wat 50 kilometer is. Van Dinxperlo via Bonte Brug, Silvolde, Terborg, Varsseveld, Aalten en zelfs Bocholt weer terug naar Dinxperlo. En wat staat er dan op de teller...45 kilometer. Nou die laatste 5 konden me gestolen worden, een rondje om de 'kerk' had ik echt geen zin meer in.

In de loop naar 9 maart bleek dat we super weer zouden treffen in Hooge Mierde; regen, regen en nog eens regen. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan en gingen. Na een aantal mededelingen en een ontmoeting met 'Betty van de berg' gingen we op de pedalen. En wat ging het lekker! Stukjes van 32 km/uur...ondanks het natte pak was het heerlijk! Zo fijn dat we zelfs zonder centje pijn 56 kilometer hebben volbracht. Wat is het dan fijn om naderhand onder een warme douche te staan, tevreden over je prestatie.

'WE DID IT!!' Opgeven was wederom geen optie!


Joyce: Spekdiktemeting

donderdag 21 februari 2013

Ja, daar sta je dan in bh en onderbroek voor een man die je tot tien minuten geleden nog nooit gezien had. En waarvan je toch ook stiekum hoopte dat je hem niet hoefde te ontmoeten. Nee, de medische sportkeuring staat vast niet bij veel mensen op het lijstje der favorieten.

Het begon allemaal redelijk onschuldig, een gezellige babbel aan de hand van de door mij ingevulde vragenlijst. Een ogentest en bloedtest voor HB volgen. Daarna die mededeling, kleed je maar uit alleen ondergoed aanlaten. Mmmmm....

Eenmaal in het ondergoed komen weer eerst wat handelingen die prima te handelen zijn;wegen...yes een kilo minder dan thuis ;) Meten, ja ik ben nog steeds 1.71 meter. En dan komt de arts met een soort tang mijn 'spekdikte' opmeten. Het lijkt wel een veekeuring. Dan nog even op de behandeltafel voor een check van mijn bloedvaten en een rust ECG.

Daarna mogen de kleren weer aan, pfffff we hebben het gehad. Weer aanschuiven bij de arts en dan valt het oordeel, je mag meedoen! Het zou beter zijn nog wat kilo's te verliezen en daarmee een aantal procenten vet, maar dat is ook alles.

Naar buiten lopend denk ik, ja medisch gezien kan ik het dus aan, nu conditioneel nog. Vanavond maar een uurtje extra op de fiets.


Joyce: Eerste training

zondag 16 december 2012

Wat was het zwaar! Gisteren de eerste echte training gehad. Een groot aantal 'Big Challengers' verzamelden bij de Loonse en Drunenese duinen. Na een aantal zaken besproken te hebben werden de mountainbikes gepakt en ging het los voor en rond(je) van 25 kilometer.

Ik dacht dat we dat makkelijk zouden redden. Maar het was zwaar! Ik ben nog niet eerder met de mountainbike door de bossen geweest en dan is het afzien. de blubber maakt het zwaar, door de bomen aan weerszijden van het soms smalle pad is het uitkijken geblazen. Ik heb amper oog gehad voor de mooie omgeving. Bijna aan het einde ging het even goed mis, mijn fiets gleed weg en ik probeerde overeind te blijven door twee voeten aan de grond te zetten, pats! Kramp in beide bovenbenen. Dus een stukje lopen. Gelukkig ging het na een tijdje weer en ben ik rustig verder gefietst. Wat was ik blij om de vlag, die het eindpunt markeerde, in het vizier te krijgen. Ik ben er, ik heb het gered, ik ben doorgegaan. Opgeven was/is geen optie!

Met de wetenschap dat ik nog heel wat uurtjes moet trainen om 6 juni die immense berg op te gaan, weer naar huis gegaan.

Vandaag; spierpijn, maar toch even gefietst al was het maar een rondje door het dorp.

Bestel hier

de Martin

Opbrengst 'Martin':

€45.000
€40.000
€35.000
€30.000
€25.000
€20.000
€15.000
€10.000
€5.000
€0

Doneer hier

Stort uw bijdrage op:
rekening: 1311.42.461
Stichting Alpe d’HuZes Agrio’s Big Challenge
te ‘s Heerenberg

IBAN: NL67 RABO 0131 1424 61

Onze materiaalsponsoren

Twitter

MarkupTwitterFeed: Unable to load http://api.twitter.com/1/statuses/user_timeline.rss?screen_name=AD6_Agrio

Big Challenge


KWF Kanker bestrijding

Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze digitale nieuwsbrief.